كسي چه مي دونه آدم تا كجا حق دارد به فكر هاش به عقايدش به ارزشهاش اتكا داشته باشه؟ كسي چه مي دونه تو كدوميك از روزهايي كه خواهند اومد ناچار بشه به همه چيزش شك بكنه ، به همهء اون چيزائيكه هستي و وجودش روي اونا استوار شدن شك كنه و يدفه ببينه كه زير پاش خالي خالي شده . اصلاْ كجا هست اون جا‌ئيكه آدم بره و تعاريفش رو از همه چيز چك بكنه ، ببينه آيا اون چيزيكه اون تا حالا اسمش رو گذاشته بود زندگي ، واقعاْ زندگيه؟

آيا اون احساسي كه تا حالا فكر مي كرد بايد بهش بگه دوست داشتن و عشق، آيا واقعاْ همونه يا چيز ديگه ايه ؟ واقعاْ فكرش رو بكنين معيار ي كه شما از خوشبختي و سعادت دارين، چقدر با معيارهاي ديگرون مشابهت داره؟ و جائيكه شما در رسيدن به اون احساس رضايت خواهيد كرد و قانع خواهيد بود، چقدر با همين جا از نظر اطرافيانتون فاصله داره؟ تصورش را بكنين كه شما با كسي ازدواج بكنين و مثلاْ 10 سال هم از زندگي مشتركتون بگذره و يه بچهء 5 ساله هم مثلاْ‌ داشته باشين، اونوقت اتفاق و حادثه اي باعث بشه كه متوجه بشين ، تعاريف و معيارهاتون كلي باهمديگه تفاوت دارن. مثلاْ يهو بفهمي كه برعكس تو كه تاحالا فكر ميكردي داري با اون يك زندگي آروم و خوبي رو مي گذروني و تو هم مثلاْ به كم و زيادش و خوب و بدش قانع هستي، بفهمي كه اون اصلاْ هم همچين فكري نمي كنه بلكه معتقده هيچ زندگي اي در كار نيست و هر چه تا حالا هم بوده تحمل بوده و فداكاري و تظاهر. ببيني كه تو اصلاْ اون كسي نيستي كه اون انتظارش رو داشته و حالاش هم اگه باهات داره زير يه سقف زندگي ميكنه ( اداي زندگي كردن رو درميآره ) فقط و فقط بخاطر اينه كه گزينهء بهتر ي رو سراغ نداره، همين . چه حس و حالي پيدا مي كنين اگه تو همچين شرايطي قرار بگيرين؟ كي مي خواد تو همچين وضعي كمكتون كنه و بگه حق با كيه ، تازه اگه همچين آدمي هم باشه از كجا كه شريكت هم اونو قبول داشته باشه؟! راستي من از شما مي پرسم : جائي رو سراغ دارين كه آدم بتونه ارزش هاشو ببره اونجا و استانداردشون بكنه و يه چيزي مثل ايزو 9002 يا يه چيزي تو همين مايه ها بگيره و خيالش راحت باشه ؟ وقتي هم كه بره خاستگاري قشنگ همون مدرك استانداردشو نشون بده و مدرك طرف رو هم ببينه و خلاص؟!!!